کوله چهارشنبه (آخرین چهارشنبه سال ) یا همان چهارشنبه سوری را اهالی روستا با افروختن آتش هیزم و پریدن از روی آن این جمله را زمزمه می کردند " ساروم سنی قرمیزی منیم " ( زردی من از تو سرخی تو از من ) در خاتمه این جشن که ساعت ها بطول می انجامید  و پس از تاریک شدن هوا جوانان مراسم شال انداختن از پاجا ( دریچه ای در سقف خانه های قدیم روستائی بامقطع دایره ای شکل به قطر ۳۰ تا۴۰ سانتی متر که بمنظور تهویه هوا در سقف هر اطاق ایجاد می شد ) را اجرا می نمودند . در این مراسم جوانان شال یا روسری را بوسیله طناب از پاجا به اطاق مسکونی صاحب خانه می فرستادند و صاحب خانه چند بار می پرسید شال اتان کیمدیر ( شال انداز کیست ) و شال انداز هیچ پاسخی نمی داد تا شناسائی نشود . صاحب خانه مقداری تنقلات شامل کشمش ، مغز بادام ، مغز گردو و باسلق در شال می گذاشت و در مواردی که صاحب خانه شال انداز را می شناخت ، برای عزیز شمردن ایشان چند تخم مرغ رنگ شده نیز در شال می گذاشت . همه اهالی روستا از  جشن چهارشنبه سوری و مراسم شال اندازی که نوید نوروز را می داد احساس شادی و شادمانی می کردند .

کوله چهار شنبه ایز شاد اولسون

محمد نجفی

 

کوله چهار شنبه جشن ی ایز مبارک اولسون

 

 

منبع : روستای قارلق از توابع نوبران ساوه |چهار شنبه سوری ( کوله چهار شنبه ) :
برچسب ها : خانه ,چهار ,صاحب ,کوله ,چهارشنبه ,مراسم ,چهار شنبه ,صاحب خانه ,کوله چهار ,اهالی روستا